16 de febrero de 2011

se va, se me pierde...

se va, se me pierde

Este amor que se va, que se me pierde,
esta oscura certeza de vacío:
mi corazón, mi corazón ya es mío
sin nada que le implore ni recuerde
[...]
Ni exaltación ni búsqueda ni agravios:
apenas una cálida costumbre.

5 comentarios:

  1. Duele el vacioDuele la despedida y sobre todo duele y araña la soledad.
    Una foto inpresionante.
    Saludos

    ResponderEliminar
  2. Algunes fotos t'arriben de veritat al cor i aquesta n'és una d'elles.
    El poema -que no coneixia- m'ha encantat.

    ResponderEliminar
  3. Gris y más gris. No estás, y yo estoy triste
    de una tristeza apenas explicable
    con palabras, y de una imperturbable
    soledad, que por ti nace y existe.

    Siempre de gris, mi corazón se viste:
    polvo y humo, ceniza abominable,
    y la envolvente bruma irrenunciable
    que estaba ayer. Y hoy. Y que persiste.

    Gris a mí alrededor. Contra mi mano
    la nube espesa se va abriendo en vano
    porque el fuego que soy, no está encendido

    y hay niebla en lo que miro y lo que toco.
    Ah, yo no sé… Tal vez te odio un poco
    porque está gris, y llueve, y no has venido.


    ......No sabes cómo te comprendo...

    ResponderEliminar
  4. Las costumbres no siempre son buenas compañeras. A tenor del poema, claro.
    Un abrazo

    ResponderEliminar